رسول بهروش(روزنامه‌نگار) در واکنش به اظهارنظرهای گاه و بی‌گاه بیژن عبدالکریمی(استاد دانشگاه) متنی قابل تامل را منتشر کرده است.

بهروش می‌نویسد: زینت‌المجالس این روزهای صداوسیما و جریان رسمی، بار دیگر وایرال شد. بیژن عبدالکریمی، گلایه از گرانی و تنگناهای معیشتی را «نق و نوق خاله‌زنکی» خوانده و گرسنگان و درماندگان را به درک ارگانیک و فهم نظام جهانی توصیه کرده! باز این بهتر است؛ قبلا که می‌گفت مردم ایران تب دارند و هذیان می‌گویند. 

اگر شهامت حق‌گویی نیست، دست‌کم «سکوت» می‌تواند نسخه شرافتمندانه‌تری باشد نسبت به ملامت مداوم مردمان دردمند؛ آدم‌هایی که زیر فشار زندگی کمر خم کرده‌اند و مثل شمع آب می‌شوند. تا کجا باید بی‌رگ باشی که هر میکروفن روشنی دیدی، فوری بپری پشتش و مردم گرفتار را به توپ طعنه و تشر ببندی؟ مستاجران در هراس از صاحبخانه، کارگران بی‌کار شده، سیل دستفروش‌های تازه‌وارد که فریادهای سست‌شان بوی نابلدی می‌دهد، بیماران از یاد رفته، تولیدکنندگان ورشکسته، پسرها و دخترهای چهل سال به بالا که مهمانان شرمگین خانه‌های پدر و مادرند... از چه جنس و فلزی باید باشی که این همه رویای سوخته را ببینی و از این استودیو به آن استودیو بروی؟

دل‌شکستگی و گلایه‌مندی‌های مردمی که در یکی از ثروتمندترین کشورهای دنیا روز به روز فقیرتر می‌شوند و مطلقا افقی هم برای آینده ندارند، اسمش غرولند خاله‌زنکی نیست. خاله‌زنک واقعی، معلم فلسفه‌ای است که تا همین چند سال پیش جلوی دوربین حسرت پنت‌هاوس علی دایی را می‌خورد و اندازه و قیمت متر به مترش را هم از اینترنت بیرون کشیده بود، اما بعد شروع کرد به شمردن سیب‌زمینی پیازهای دست مردم و به‌شان توپید که دیگر چه دردی دارید!

نداری و حسرت و اندوه ملت را زیر فرش واژگان قلنبه سلنبه می‌ریزند و با پز انتلکتی به هر کسی که وخامت اوضاع را تذکر بدهد، برچسب جاهل و پوپولیست می‌زنند. اصلا همه ما نادان؛ چه باک؟ در مملکتی که استاد دانشگاهش تو باشی، بی‌سوادی افتخار است. سالاد مهوع کلمات‌تان را که در حقیقت باد شکم‌های پر است، برای خودتان نگه دارید؛ مردم به یک زیست عادی، بدون تحقیر و تنزل روزانه نیاز دارند. راستی بالاخره آن دو متر جا را که به خاطرش زنجموره می‌کردی به دست آوردی؟ اتفاقا خانه آخر همه‌مان هم دو متری است. فقط کاش وقتی داخلش شدیم، بگویند سربلند رفت، نه سرسپرده.