با شیوع اخبار هانتاویروس، ویروسی خطرناک که از موش به انسان منتقل میشود، بار دیگر یادداشت سال ۱۳۹۱ با عنوان «شهر موشها یا موشهای شهر؟» در ذهنم زنده شد. نوشتهای که در آن زمان نسبت به انفجار جمعیت موشها در شهر میانه و تهدید جدی بهداشت عمومی هشدار داده بود.
متأسفانه هشدارهای آن روزها جدی گرفته نشد و امروز، پس از چهارده سال، شهروندان میانه همچنان با همان مشکل روبهرو هستند؛ مشکلی که نه تنها حل نشده، بلکه به مراتب بدتر شده است.
امروزه موشها در خیابانها، کوچهها و حتی حیاط خانهها به راحتی مشاهده میشوند. ضربالعجل ساعت ۹ شب برای بیرون گذاشتن زباله دیگر هیچ تأثیری ندارد. کیسههای زباله هنوز روی زمین نگذاشته، مورد حمله این جانوران قرار میگیرند و محتویاتشان در سطح کوچهها پراکنده میشود.
بدتر از آن، تکثیر بیرویه باعث شده موشها دیگر حتی از حضور انسان هم نترسند. بدون هیچ ترسی در شهر جولان میدهند و این بیتفاوتی آشکار، زنگ خطری جدی برای وضعیت بهداشتی شهر است.
این وضعیت دیگر یک مسئله ساده شهری نیست؛ بلکه تهدیدی واقعی برای سلامت عمومی به شمار میرود. اگر مسئولان محترم شهر میانه همچنان نسبت به این بحران بیتفاوت بمانند، احتمال بروز بیماریهایی مانند هانتاویروس یا سایر بیماریهای مشترک بین انسان و موش، کاملاً محتمل خواهد بود.
امیدواریم این بار در جلسات شورای اداری شهرستان به ریاست فرماندار محترم، این موضوع به عنوان یک اولویت بهداشتی فوری مطرح و به مصوبه عملی تبدیل شود تا دستگاههای مسئول موظف گردند پیش از آنکه دیر شود، با اجرای برنامههای علمی و جدی، جمعیت این جانوران موذی را کنترل کنند.
بهداشت و سلامتی شهروندان میانه، نباید قربانی سهلانگاری و تعلل شود.
کانال صدای میانه در روبیکا