مگر شهید با شهید فرق می کند؟! - حسن گلمحمدی
منبع : حسن گل محمدی

متن شماره 2: مگر شهید با شهید فرق می کند؟!بازدید کننده : 1218 نفر


به فاصله تقریبی 500 متر از جنوب روستای آچاچی در شرق شهر میانه اگر چشم هایتان را تیز کنید میان یک کشتزار کوچک گندم تلی از خاک را می بینید که برگی پر افتخار از تاریخ خونرنگ این مرز و بوم را در دل خود جای داده است.



ستاد جنگ اعلامیه‌ای صادر کرد و در آن خبر از مورد حمله هوایی قرارگرفتن شهرهای تبریز، اردبیل، رضاییه (اورمیه)، خوی، اهر، میاندوآب، ماکو، بناب، مهاباد، رشت، حسن کیاده، میانه، اهواز و بندر پهلوی (بندر انزلی)  داد. این اعلامیه، تلفات غیرنظامیان را، سنگین ولی تلفات نظامیان را، اندک گزارش داد.
تاریخ را که ورق می زنی این خبر را در صفحه سوم شهریور سال 1320 می بینی و لابه لای گزارش های واقعی از صحنه های تجاوز ددمنشانه اجنبی های روس و انگلیس به خاک پاک و مقدس ایران زمین، به قاب های طلایی بر می خوری که تصاویری جاودانه و ماندگار از مقاومت شجاعانه دلاور مردان و شیرزنانی را در خود دارد که جسورانه و بی پروا در مقابل دشمن متجاوز قد بر فراشته اند و نقد جان خویش را در راه دفاع از ناموس وطن پیش کش تیرهای ناجوانمردانه خصم اهریمنی کرده اند.
مقاومت ایران در برابر قوای اشغالگر متفقین در شهریور 1320 و در گرما گرم جنگ عالمگیری که از قلب اروپای وحشی آن زمان ریشه گرفته بود به شکلی سازمان یافته و کلاسیک نبوده است چرا که در همان لحظات اول یورش مهاجمان به مرزهای استراتژیک کشور در بندرگاه های شمال و جنوب ماشین جنگی ارتش نوپای ایران متلاشی و نیروهای رزمی زمینگیر شده بودند و از این رو تنها صحنه های افتخار آمیزی که در جریان این نبرد نابرابر می توان سراغ گرفت حدیث دلاوری ها و پایمردی های انگشت شمار سربازان و فرماندهانی است که به طور پراکنده و خودجوش در برخی از نقاط کشور با اشغالگران درگیر شده و صحنه هایی پرشور از مقاومت شجاعانه و وطن پرستی و رزم آوری را  در نهایت افتخار و جاودانگی به ثبت رسانده اند.
دلاورمردان شیردلی که فارغ از پریشانی و درهم ریختگی اوضاع دربار پادشاهی آن زمان و استیصال و درماندگی سپه سالار!! که بلافاصله پس از دریافت خبر حمله قوای متفقین و مشاهده خیانت پشتیبانان خارجی اش به فکر استعفا از مقام پادشاهی افتاده و در کمتر از یک ماه آن را عملی ساخت، دل در گرو خاک پاک این مرز پر گهر داده و شجاعانه در برابر گلوله های متجاوزان ناپاک ایستادگی و پایداری کردند و عموماً هم به دلیل برتری نظامی و لجستیکی نیروهای مهاجم شربت شهادت در راه میهن را عاشقانه به کام کشیدند.
هنوز خاطره آن روزهای شوم تجاوز و اشغال از ذهن برخی از کهنسالان سرزمینمان بیرون نرفته است و حتی هستند کسانی که صحنه های جنگ و خونریزی و گلوله باران شهر میانه را نیز از آن زمان به یاد دارند.
نقل است که نیروهای روس در هنگام ورود به میانه با مقاومت های جانانه نیروهای ژاندارمری مواجه و دشواری های زیادی را در این منطقه متحمل شده اند.
در آن روزهای خون و آتش که حیثیت و شرف و ناموس وطن در گرو از جان گذشتگی و مردانگی یکایک مردان و زنان این مرز و بوم بود عده ای از سربازان دلاور ژاندارمری به همراه فرمانده شجاعشان در قافلانکوه که گلوگاه عبور ماشین نظامی ارتش روس به قلب کشور بود صحنه ای بی بدیل از شجاعت و ایثار و مرگ سرخ در راه میهن را به نمایش گذاشته اند که آثار آن هنوز هم در این منطقه موجود است.

به فاصله تقریبی 500 متر از جنوب روستای آچاچی در شرق شهر میانه اگر چشم هایتان را تیز کنید میان یک کشتزار کوچک گندم تلی از خاک را می بینید که برگی پر افتخار از تاریخ خونرنگ این مرز و بوم را در دل خود جای داده است.

سایت  آپلود عکس رایگان , فضای  رایگان برای آپلود عکس , آپلود عکس با لینک مستقیم , آپلود عکس رایگان

هفتاد سال پیش تن های غرقه به خون 18 سرباز دلاور وطن که به تیر تجاوز طمّاعانه جنگ افروزان خونخوار روسی جان خود در راه میهن فدا کرده بودند در این قطعه از بهشت ایران زمین آرام گرفته تا مزارشان سند جاودانه ای باشد بر غیرت و مردانگی و شجاعت مرزداران دلیر این مرز و بوم در هر عصر و زمانی.

هفتاد سال پیش بر سنگ مزار فرمانده دسته ژاندارمری عباراتی حک شده که هر کلمه اش خونی باشد بر رگ های غیرت و وطن پرستی نسل به نسل مردان و زنان ایران زمین:

سایت  آپلود عکس رایگان , فضای  رایگان برای آپلود عکس , آپلود عکس با لینک مستقیم , آپلود عکس رایگان

« كُلُّ شَيءٍ هالِك اِلاّ وَجْهَهُ ، آرامگاه شادروان ستوان عطاالله مجتهدی که در راه انجام وظیفه در روز پنجم شهریورماه 1320 با هفده نفر ژاندارم حین دفاع از استقلال میهن در قافلانکوه شهید و در این مکان دفن گردیده، ساختمان این قبر از وجوه هدایای ملت ایران انجام یافت بتاریخ بیست و سیم (سوم) شهریور 1326 »
کشور ما در آن زمان یک کشور اسلامی بود و پرچم آن به نام اسلام برافراشته شده بود. در آن زمان علمای اعلامی همچون آیات عظام بروجردی، حائری، کاشانی، مدرس و بسیاری دیگر از فقها و اهل اجتهاد آن دوره در قید حیات و در زمره رهبران مذهبی و اعتقادی ملت مسلمان ایران بودند؛ به نظر شما اگر در هنگام هجوم بیگانگان از هر یک از این بزرگان مذهبی کشور که به طور قطع احدی از ایشان هم در آن زمان واجد شرایط تامه فقاهت و ولایت امت بوده استفتاء می کردند که وظیفه فردی هر ایرانی در مقابل این تجاوز بیگانه چیست، پاسخ ایشان چه چیزی غیر از وجوب فرض مقدس جهاد و مقاومت در برابر تهدید و تجاوز اجنبی غیر مسلمان به کشور می توانست باشد؟
فرقی نمی کند حاکم مملکت اسلامی جائر باشد یا راحم، دیندار باشد یا بی دین، دموکرات باشد یا مستبد؛ در هر حال وقتی کشور اسلامی در برابر هجوم اجنبی قرار می گیرد جهاد و دفاع از فرائض واجب بر هر مسلمانی است و هر کس که در این راه کشته شود شهید است و به مقام رفیع شهادت در راه حفظ و صیانت از کیان سرزمین اسلامی نائل آمده است.
حال توفیری ندارد که این کشته گان راه دین و میهن سربازان نبی مکرم اسلام (ص) در جنگ خندق باشند یا سربازان صلاح الدین ایوبی در جنگ های صلیبی یا سربازان شاه عباس کبیر در جنگ چالدران و یا گلگون کفنان راه دفاع از نظام مقدس جمهوری اسلامی در برابر تجاوز ایادی استکبار جهانی.
منشأ اعتقادی همه این ها یک ریشه واحد دارد و آن هم اعتقاد به وجوب فریضه جهاد و دفاع در برابر تجاوز اجنبی و شورش و یاغیگری غیر اجنبی است و بسا به جرأت باید گفت که شهید راه وطن قائل به هر دینی که باشد زرتشتی یا مسیحی، ارمنی یا بودایی، یهودی یا مسلمان، به هر روی شهید است و در راه مام میهن جان را نثار کرده است.
حال من این پرسش تاریخی را از خود و از همه احاد مردم ایران زمین می پرسم آیا شهید شهریور 1320 با شهید هشت سال دفاع مقدس فرق دارد؟
آیا وظیفه ما به عنوان وارثان شهدای راه میهن و دین بسته به زمان و مکان شهادت ایشان توفیر دارد؟
آیا خون شهیدانی که در شهریور 1320 در برابر تجاوز روسیه ملحد قطره قطره بر سنگ های قافلانکوه جاری شد با خون برادر من که در نخلستان های سوزان شلمچه به آبی خروشان اروند پیوست فرقی دارد؟
آیا حرمت شهید منحصر به کشتگان راه وطن در دوره حال است و شهدای تاریخ نه چندان دور این کشور از قدر و منزلت افتاده اند؟

سایت  آپلود عکس رایگان , فضای  رایگان برای آپلود عکس , آپلود عکس با لینک مستقیم , آپلود عکس رایگان

میدانی چرا این پرسش ها را از تو و از خودم می پرسم؟
چون چیزی را که من در 500 متری جنوب آچاچی دیدم دنیا را بر سرم آوار کرد. وحشت کردم از تصور این که شاید هفتاد سال! نه شاید هم 10، بیست سال دیگر همین بلا سر شهدای امروزمان هم بیاید.

در جوار روستای آچاچی، همین بیخ گوش وجدان های بیداری که برای شهید مغنیه کنگره و یادواره و بزرگداشت برگزار می کنند، مزار 18 سرباز به خون خفته ایران اسلامی را دیدم که روستایی نیازمند ساده دل به دور از چشم وطن پرستان و مرزداران خاک پاک ایران زمین همه را شخم زده، یک جا جمع کرده و به تلی از خاک بدل کرده است و در زمینش گندم کاشته تا شکم گرسنه اش را سیر کند. (کسی چه میداند شاید هم شکم فربه اش را سیرتر).

تنها سنگ مرمرین مزار ستوان مجتهدی نام نشان دارد که آن هم زخم هایی بر گوشه و کنارهایش وارد آمده و از 17 سنگ مزار دیگر شهیدان فقط یکی کمی سالم به چشم می آید و تکه های متلاشی شده سنگ های دیگر را که به شعاع چند متر از محل اصلی پخش شده اند می توان دید.
قطعاً زمین این مزار یا با بیع شرعی تملک شده یا وقف این کار شده بوده است و یا حداقل با رضایت مالک آن اقدام به بناء این یادمان ملی و تاریخی در آن محل شده است تا حکایت رشادت ها و از جان گذشتگی های فرزندان دلیر این ملت را در دفاع از حریم مرزهای سرزمین مقدس اسلامی و شرف و ناموس میهن همچون گنجی گران در دل خویش نهفته دارد.

 

سایت  آپلود عکس رایگان , فضای  رایگان برای آپلود عکس , آپلود عکس با لینک مستقیم , آپلود عکس رایگان

اما امروز همه آن تاریخ و هویت و افتخار و ایثار، مظلومانه در پای چند گونی گندم قربانی گشته و با بی حرمتی وقیحانه ای ویران و نابود گشته است و سنگ مزار یکی از بی شمار قهرمانان این ملت، سرنگون و قریبانه در دشت رها شده است و من ترسم از این است که نسلی که بعد از ما می آید با مزار شهدای دفاع مقدس ما در کنار میدان شهدای شهرمان چه خواهد کرد؟ آیا تیزی تیغ طرح های توسعه شهری گوشه میدان شهدا را که جگر گوشه های این ملت و سندهای افتخار و شرافت این سرزمین در آن آرمیده اند نخواهد گرفت؟!



عظیم ناصری : 1390/4/4 - 14:33:50
با تقدیر و تشکر فراوان از جناب آقای گلمحمدی به خاطر حس وطن دوستی و ارج نهادن به دلاوری های دلاورمردان سال های گذشته که فراموش شده اند. امیدوارم مسئولین مربوطه در جهت مرمت مزار این عزیزان اقدام نمایند.


حامد : 1390/4/4 - 14:41:10
آقای گل محمدی شما مطئئن هستید این قبرها مربوط به سال 1320 هستند؟ تاریخ وفات روی سنگ قبرها مربوط به چه سالی هستند؟
----------------------------------------------
بله . تاریخ های قید شده دقیق و مستند هستند.


احد اصغري : 1390/4/4 - 17:26:48
Lمرگ بر روسيه


محسن قهرمانی : 1390/4/5 - 15:47:45
از آقای گلمحمدی بسیار ممنونم واقعا مطلب و خبر جالب و مفیدی بود.
درود بر تمام وطن پرستان ...


م.رسولزاده : 1390/4/6 - 11:23:05
حسن آقا خدا قوت خوب نوشتی بدجوری دلم گرفت باز باید یا علی دیگری بگوییم


م.رسولزاده : 1390/4/6 - 12:02:01
میانه داری درجلفا و جفا درمیانه
م. رسولزاده
برای مطلب : مگر شهید با شهید فرق می کند؟
در گذر از شهر مرزي جلفا و در کنار رود ارس در خروجي شرقي شهر جلفا پل بزگ آهني قطار رويي به چشم ميخورد که در کنار اين پل مزار سه شهيد نيز به چشم ميخورد.
شهيدان «ملک محمدي»، «محمد راثي» و «عبدالله شهرياري» مقابل ارتش روسيه ايستادند و درس مقاومت و ميهن دوستي به تمام جوانان و مردم ايران دادند.همچنين از مزار اين شهيدان والا مقام به عنوان اولين نقطه مقاومت کشور در مقابل متفقين ياد مي شود
بر روي سنگ مزار اين سه شهيد گرانقدر آمده است:
هرچند آغشته شد به خون پيرهن ما / شد جامه سربازي ما هم کفن ما
شاديم ز جانبازي خود در دل خاک / پاينده و جاويد بماند وطن ما
و اين شعر بيش از هر سخن ديگري نشانه علاقه اي ايست که در دل تک تک مردم کشور براي اعتلا و حفظ ميهن اسلامي از گزند بيگانگان وجود دارد و ما ميراث دار چنين فرهنگي هستيم.
سه شهيد والامقام سال هاست در کنار پل آهني رود ارس خفته اند. شهريور 1320 هنگامي متفقين تصميم به اشغال ايران مي گيرند اين سه مرزبان غيور وظيفه پاسداري از مرزهاي شمالي ايران را بر عهده داشته اند، پس از آن که ارتش روس ها براي ورود به خاک ايران به پل فلزي جلفا-نخجوان که عملاً تنها و بهترين محل عبور از رود پرخروش ارس در اين ناحيه است نزديک مي شوند مقاومت دو روزه اين سه دلاور آغاز مي گردد.
اين مرزبانان غيور و شجاع مرزهاي ايران با اشراف به پل، دو روز تمام لشکر تا بن دندان مسلح روس را زمين گير مي کنند.
روس ها نيز که چاره اي جز عبور از همين پل نداشته اند نمي توانستند با توپخانه سنگين به حمله بپردازند و در نهايت نيز با شهادت «ژاندارم شهيد سرجوخه ملک محمدي»، «شهيد سيد محمد راثي هاشمي» و شهيد عبدالله شهرياري» است که مي توانند وارد خاک ايران شوند.
مقاومت شجاعانه اين سه سرباز خاک ايران چنان تاثيري بر ارتش متجاوز شوروي مي گذارد که پيکر پاک آنان در همان محل مقاومت شان با احترام به خاک سپرده مي شود و امروزه نشانه ديگري از غيرت و شجاعت جوانان ايران اسلامي است.
بر روي سنگ آرامگاه هر سه شهيد نوشته شده است «آرامگاه ژاندارم شهيد، ... که در شهريور ماه 1320 در راه انجام وظيفه در مقابل مهاجمين ايستادگي و به شهادت رسيده است».
با غیرتی که در جوانان میانه و آچاچی سراغ دارم جفای به شهیدان آرمیده در خاک دیارشان را جبران کرده و کاری در خور برای شرف و حیثیت خود خواهند کرد.


طاهر نائبی(mayana )1390/4/6 - 18:21:49
:
این همه بی توجهی و بی تفاوتی واقعا جای تاسف دارد . ممنون بابت مطلبتان .


افشین رستمی(agapeh30 )1390/4/6 - 20:16:38
افشین رستمی :
دل این خاک دردهایی دارد ؛ که حسرت شنیده شدن با گوش هایی را مزمزه می کنند که از خاک ، پر شده اند .

ممنون از اطلاع رسانی تان ، امیدوارم حداقل به عنوان شهید راه وطن شناخته شوند ...


: 1390/5/12 - 19:39:58
سلام بر شهیدان به خون خوفته


استفاده از مطالب این سایت با ذکر منبع بلامانع است.
درج مطالب نویسندگان به منزله تأیید آن نیست. 0s